Będę przedszkolakiem

Autorzy przedsięwzięcia : Sylwia Sulej, Anetta Wójcik

Od trzeciego roku życia dziecka rozpoczyna się okres zwany przedszkolnym. Okres ten to czas, w którym dziecko dokonuje ogromnego skoku i przeobrażenia w swoim rozwoju. Wiek przedszkolny charakteryzuje się wzmożoną aktywnością, która wyraża się między innymi silną potrzebą doznawania wielu wrażeń poznawczych i emocjonalnych, a przede wszystkim naturalną potrzebą działania w każdej z odkrywanych sfer. Pierwsze dni dzieci w przedszkolu są trudne dla rodziców, ale przede wszystkim dla maluchów, które rozpoczynają przedszkolną edukację. Dziecko, bowiem na wiele godzin pozbawione jest bezpiecznego, rodzinnego domu, najbliższych mu osób, na których pomoc i wsparcie mogłoby liczyć w każdej chwili. W zamian otacza go całkiem nieznany świat z obcą panią i sporą grupą rówieśników. Olbrzymia sala, długi korytarz i łazienka większa niż w domu, sprawiają, że dziecko czuje się zagubione i przestraszone- tęskni za rodzicami i odczuwa niepokój. Taka sytuacja dla wielu dzieci jest wyzwaniem, które podejmują nadmiernego wysiłku, dla innych natomiast ciężarem, któremu nie mogą podołać. Czy takie dziecko zaakceptuje nową sytuację, odnajdzie się w grupie, sprosta zadaniom oraz wymaganiom placówki zbiorowego wychowania? Wszystko to zależy od nas dorosłych, naszego zaangażowania w proces adaptacyjny i życzliwej twórczej postawy. Dziecko wstępujące do przedszkola musi przystosować się do warunków nowego otoczenia oraz wymagań związanych ze sposobem korzystania z urządzeń i wyposażenia przedszkola, nauczycieli i pozostałych pracowników przedszkola, przebywania w licznej grupie, wymagań stawianych w zakresie samoobsługi, nowego rozkładu dnia oraz nowej pozycji społecznej, innej niż w rodzinie. U wielu dzieci wywołuje to sytuację stresową – lęk, złość, upór, gniew, którą często przenoszą na pracowników przedszkola, rodziców, lub inne dzieci. Większość dzieci przystosowuje się dość szybko do nowej rzeczywistości, u innych okres adaptacji trwa bardzo długo ale, są także takie dzieci, które nigdy nie adoptują się do warunków przedszkolnych. Najczęściej takie problemy mają dzieci, które miały przykre doświadczenia w relacjach z dorosłymi, są nieśmiałe, lękliwe, miały mały kontakt z rówieśnikami lub też ich rodzice są nadopiekuńczy. Sytuację stresową przeżywają także rodzice dzieci. Mają bowiem oddać swoje dziecko, swój największy skarb, pod opiekę instytucji i osób obcych. Nie znają założeń i wymagań przedszkola, warunków, w jakich będzie przebywać dziecko, osób które będą się nim zajmować. Rodzi to wiele niepokojów i wątpliwości, które podświadomie często przenoszą na dziecko. Brak podstawowej wiedzy na temat specyfiki pracy przedszkola uniemożliwia rodzicom odpowiednie przygotowanie dziecka w zakresie samodzielności oraz kształtowanie pozytywnego stosunku emocjonalnego do przedszkola. Nauczyciele przyjmując pod opiekę nowe dzieci nie znają indywidualnych potrzeb swoich wychowanków, ich zainteresowań, sytuacji rodzinnej, jak również oczekiwań rodziców w stosunku do przedszkolaka. Przedszkole jako profesjonalna placówka wychowawcza może udzielić rodzicom wsparcia, przygotowując ich do udzielenia pomocy dziecku w jego adaptacji do nowego środowiska społecznego. Żeby proces adaptacji przebiegał sprawnie i trwał jak najkrócej, musi istnieć ścisła współpraca między rodzicami, a pracownikami przedszkola. Współpraca ta powinna być przemyślana, zorganizowana, oparta na ustalonych zasadach i mająca na celu osiągnięcie określonych efektów. Przedsięwzięcie wspomagające adaptację dzieci zostało oparte na wiedzy o rozwoju dzieci, oczekiwaniach i wzajemnych oddziaływaniach przedszkola, rodziców i nauczycieli, w celu stworzenia dzieciom lepszego startu przedszkolnego.